Maandag 19 februari 2001

Rond 5:30 uur zijn we weer wakker. Meteen de computer weer aan. Gisteravond is het niet meer gelukt om verbinding te maken. Dezelfde problemen als in Christchurch. Ma sliep al, maar ik veerbouw de kamer toch maar. Bed opzij, kastje opzij. Het telefoonkabeltje lijkt in de plint te verdwijnen. Laat maar! Ik kom al slaap tekort. Morgenochtend nog een keer proberen, denk ik maar.

Als ik de computer heb aangezet, valt mijn oog op een contactdoosje onder in het kastje in het midden. De telefoon staat helemaal rechts.

Ik waag een poging. Krijg een mail-tje voor de heer en mevrouw Smit en een mail-tje van Bert met weer update voor de LoserTool. Daarna bel ik de receptie. Er is alleen een nachtportier, die niet in de computer kan kijken. Er komt pas iemand om 7:00 uur. En het ontbijt staat ook nog niet klaar.

Intussen alles klaar gemaakt voor vertrek: de koffers staan al op de gang en de handbagage is, behoudens wat kleine spulletjes -de computer, en zo- ingepakt.

Pas om zeven uur komt er een staff member binnen. Heel sloom. En nee, ze kan niet meteen iets doen. Over vijf minuten. Wat een verschil met de efficiënte tafelbediening gisteren.

De eetzaal gaat ook open, dus eerst maar wat te eten halen. Na een paar minuten ga ik terug naar de bali om te horen dat er NZ$0.50 open staat. Da's te doen. Ik ga naar de kamer en verstuur het mail-tje van André en begin met het verzenden van het verslag van gisteren richting Bert. Daarna ga ik verder met ontbijten.

Na het ontbijt staat André bij de balie, dus ik vraag hem of hij alvast kan afrekenen. Dat doet hij. Hij moet NZ$0.50 betalen en ik even later ruim twee dollar. Het zal wel. Intussen ben ik, met abonnement al ruim NZ$35.00 uitgegeven aan het Internet gedoe.

Het programma op 1 en 2 maart laat niet toe, dat we de eerste nog bij Coby langs kunnen komen. Te weinig tijd. Ma moet maar uitgebreid met haar bellen en voor de rest moeten we maar blij zijn dat we haar meteen hebben ontmoet.

Felix stelt voor om anders op de tweede met haar te ontbijten, maar we denken niet dat dat zo leuk is voor Coby.

Niet eerder gemeld, maar intussen al twee dagen geleden gehoord: de VS en de UK hebben Irak gebombardeerd. Nieuw-Zeeland keurt deze actie af.

Rintje Ritsma is wereldkampioen allround geworden, Ids Postma tweede en Bart Veldkamp derde. Een correctie van Felix: de "Chrismas Tree" hier is de Rata (een andere soort, dus). De naam van de boom van Cook is de Rimu.

Om 8:00 zitten we weer in de bus. De eerste stop is om naar de apotheek te gaan (het medicijn van Harm). Er wordt een halfuurtje gestopt en het doet ook dienst als vervroegde koffiestop. De komende 400 kilometer schijnt er niet veel meer ter zijn.

Om 8:33 uur rijden we Hokitika binnen. Hokitika is ontstaan tijdens de gold rush en heeft het oudste lijnvlucht vliegveld van het Zuidereiland.

We kunnen twee flesjes tea tree-olie van 25ml met pipet voor NZ$12.95 per flesje. Daarna zoeken we de rest van de groep op. De ene helft is geld aan het halen (wij zouden nog genoeg moeten hebben en volgens Felix kan ik de helikoptervlucht van vanmiddag met een credit card betalen) en de andere helft zit in een tea room. Het toilet zit helemaal achterin. De voorraadkamer is zeer rommelig en waarschijnlijk zou de Keuringsdienst van Waren deze tent sluiten als ze zouden zien hoe het eten wordt klaargemaakt.

Om 9:29 uur zijn we weer op weg (wat vertraging, omdat niet iedereen al geld had kunnen halen). We gaan naar de witte reiger kolonie (waar de witte reigers intussen alweer vertrokken zijn voor de winter. Er schijnen genoeg andere dingen te doen zijn.

We krijgen in ieder geval weer een jetboat-tochtje. We zullen zien.

We zijn weer een gecombineerde auto/trein-brug gepasseerd. Nu geen etagebrug (auto onder, trein boven), maar een brug met slechts een rijbaan voor zowel auto als trein *gelukkig geen bielzen ;-).

Om 9:45 uur weer een korte stop. Ditmaal alleen om te plassen. Leendert en ik sprinten even heen-en-weer om nog wat foto's te nemen. Rond 10:00 uur rijden we verder. Nog zo'n 450 kilometer voor de boeg, zegt men. Niet vandaag, denk ik,

In de bus update ik eerst een van de ThumbNailer profielen en Bert heeft ook een nieuwe versie van LoserTool gestuurd. Geen idee wat er veranderd is,

Ik sukkel in slaap. Ook niet gek. Ik ben soms tot na twaalven met het verslag bezig. Wat me vooral opbreekt is het niet de hele dag bijhouden van het verslag. Dat deed ik in Amerika beter. Ook het selecteren van de filmpjes en het geschikt maken voor het Internet kost de nodige tijd.

Niet lang daarna zijn we in Whataroa bij het gebouwtje van de "White Heron Sanctuary"-tours. We worden in drie groepen verdeeld (wij in groep 2) die met tussenpozen van een half uur (ben totaal het besef van tijd kwijt; ik draag ook nog steeds geen horloge) in kleine busjes naar een rivier (Waitangitaona).

Tijdens het wachten laad ik mijn accu bij in het winkeltje annex reserveringsbureau (netje gevraagd). Dan, na een tijdje rondhangen, komt het busje eindelijk terug. Hoewel we eigenlijk met z'n tienen zouden gaan, worden we met z'n twaalven in het busje gestouwd

Een kort ritje over een redelijke weg volgt. Onderweg stopt de chauffeuse nog even om ons op Mt Cook te wijzen. Op al het hout zit een soort mos. Grappig gezicht. In een mum van tijd (een kwartiertje was gezegd) zijn we bij de aanlegplaats van een jetboat. Een mooi tochtje, want het water staat laag. Al een stuk spectaculairder dan vorige keer. Je voelt ook een paar keer dat we de bodem licht raken. Op de heenweg zit ik achterin en kan, hoop ik, een paar mooie opnamen maken. Op dit moment heb ik de opnamen nog niet terug gekeken, maar reken maar dat het heel wat knip- en plakwerk wordt.

Dan een stukje wandelen door het woud we zien de blue mushroom en de tree orchid (hele kleine witte orchideetjes). Ik zie verder geen vogels (geen White Heron, geen Royal Spoonbill, geen Wood Pigeons, Geen Bellbird, geen Silvereye, geen Tui of Fantail), behalve wat eendachtigen.

We varen ook nog een stukje in een langzame boot met bovendek (maximaal vijf personen mogen er bovenop) en een stukje in een boerenkar, getrokken door een quad. In een van de vallen zat een wezelachtige verschalkt door een kippenei. Onderweg rent er nog een haas voor ons uit. Op de terugweg zit ik voorin in de jetboat. Bij de aanlegplaats stappen we weer in het busje. De chauffeuse was alleen vergeten de wagen op de handrem te zetten, dus terwijl er nog mensen aan het instappen zijn rijdt het busje alweer weg. Jaap reageert gelukkig zeer snel en zet het busje alsnog op de handrem.

De tour loopt uiteraard uit. Dus we hebben haast om in Franz Josef te komen. Er gaan in totaal 18 mensen met de helikopter mee. Ons wordt aangeraden om alle jassen en truien beneden te laten, want het is boven even warm als beneden. En losse spullen mag je toch niet meenemen in een helikopter.

We gaan uiteindelijk in vier groepen weg (ze hadden eerst gezegd: drie). Ik zit in groep vier met Carel, Jan, Otto en Wout. Het duurt nog een tijd en we worden uitgezwaaid door de rest van de groep. Bij het landen van groep ‘1’ probeer ik te filmen. Dat lukt dus niet echt. Ik word omvergeblazen en mijn petje waait weg.

Otto wordt door de assistent naar voren gewenkt en hij heeft dus geluk op de heenweg. Ik heb nooit eerder in een helikopter gevlogen het meest vreemde is dat je zo langzaam lijkt te gaan. Je suist echter wel met een behoorlijke vaart door de lucht. Dat merk je ook doordat je toch wel heel snel op de plaats van bestemming bent.

Het uitzicht is adembenemend. En er heerst, door de koptelefoon, een relatieve rust. Al heel snel wordt de helikopter boven op de gletsjer aan de grond gezet. De piloot vraagt hoeveel foto's we willen hebben (in totaal drie voor NZ$20 per stuk) en er moeten dus drie groepsfoto's worden gemaakt. Op zich leuk voor de kopers, maar zonde van de tijd voor de anderen. Het was tour 'Twin Glacier' (HLF4) van The Helicopter Line van NZ$210.00 voor een halfuur.

De koffers zijn al op de kamer, maar eten kan pas om 20:30 uur. Er zijn namelijk ontzettend veel groepen. Op zich is het geen grote ramp. We kunnen nu nog naar een uitkijkpunt bij Fox Glacier.

Weer een kort wandelingetje (waar ma de nog kortere uitvoering van neemt) en dan eindelijk naar het hotel. Het was weer een zeer goede dag, mede door het weer. Echt blij ben ik niet met die warmte, maar door het mooie weer kan je wel veel zien en doen. Felix heeft al meerdere malen meegemaakt dat het vliegen met de helikopter niet kon, of dat er in de stromende regen door de jungle werd gelopen. De jeukindex is wel gestegen naar 45.

Felix doet het eigenlijk heel goed. Ondanks wat planningstegenslagen weet hij de zaak goed draaiende te houden. Al die extra dingen die hij doet, moeten toch wel meer geld kosten (chauffeur, bus), lijkt mij, Hij probeert in ieder geval iedereen zoveel als mogelijk te laten zien. En hij is overal even enthousiast over. Je zou niet zeggen dat hij hier al vier keer is geweest

Felix en Ria hebben kamer 205. Wij 202. Het is weer een heel ruime kamer met alles er op en eraan (al is er geen strijkplank en is de afstandsbediening weg - de receptie heeft geen spares meer). En het mooiste? Schitterend uitzicht op de bergen rond Franz Josef. Ma vindt het echt een hotel om wat langer te blijven.

Ditjes-en-datjes doen om de tijd vol te maken tot 20:30 uur. Wout komt nog even zijn CD-ROM uit het hotel uit Christchurch langsbrengen Het is een CD-ROM met foto's (640 x 480) foto's, wat filmpjes en geluidsfragmenten. Ik besluit geen Internettoegang te zoeken Ik ben te moe.

Het eten gaat razendsnel. Viscake met groenten( ma) en tomatensoep (ik) vooraf. Daarna had ma lam en ik kip (taai). Het ging echt met een rotvaart. Logisch. Het personeel wilde natuurlijk ook wel stoppen.

We hebben vers fruit toe, dus mama blij. Een kleine tegenvaller er zit een grote bol met ijs bovenop. Afijn. Wout neemt het ijs over en beide zijn blij.

We nemen geen thee of koffie meer. Op de kamer even snel inpakken, wassen en naar bed. Ik wilde nog even aan dit verslag werken, maar het lukt niet meer. Rond 22:30 uur val ik in slaap.

Het ochtendschema morgen is: 6:00, 6:45 en 7:45 uur.